apotheker

Interview met expert Arjan Boekweg
Interview met expert Arjan Boekweg 1024 1024 Rianne Schrijver
“Het is een balans tussen wat je geeft en wat je krijgt.”

Arjan Boekweg (33) is een generalist, apotheker en vader van 2 mooie jongens. Zijn kracht zit echt in zijn brede kennis en voorliefde voor processen. Arjan voelt zich op veel plekken thuis. Hij heeft behoorlijk wat omzwervingen gemaakt door Nederland. Arjan is opgegroeid in Noord-Groningen, heeft gestudeerd in Groningen, gewoond en gewerkt in Den Bosch en Den Haag. Inmiddels woont hij nu 1,5 jaar met zijn gezin in Twello. En sinds een paar maanden werkzaam als apotheker in Warnsveld. Plezier en samenwerken en een fijne sfeer zijn heel belangrijk voor hem. Want alleen dan kan Arjan met zijn team goede zorg leveren.

Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

Vooral als ik dingen goed kan doen en daar waardering voor krijg. Dat is in de apotheek, wanneer we het werk goed kunnen organiseren. Terugkrijgen van collega’s en patiënten dat ze tevreden zijn. Dat doen we echt met z’n allen, ik kan en wil de apotheek niet in mijn eentje draaien. Dit is echt waar het voor mij om draait. Patiënten die snel en inhoudelijk goed geholpen zijn en hun waardering uitspreken. Daar krijg ik energie van, dat vind ik echt leuk! Ik ga vrij goed op het krijgen van waardering ;).

 Krijg je die waardering in de apotheek waar je nu zit?

Ja zeker. Ik krijg te horen dat patiënten blij zijn met hoe ze geholpen zijn. Fijn hoe we hebben meegedacht bijvoorbeeld. Gekeken hebben naar oplossingen. Maar er zijn ook genoeg mensen die aan de andere kant van het energiespectrum zitten hoor! Het is daarom ook belangrijk wanneer je in een proces zit, waar veel verandering gaande is dat je succesjes kunt vieren samen met het team. Dat je echt merkt dat de dingen ook beter gaan. Dat veranderingen ook voor verbetering zorgen. Anders voelt het als trekken aan een dood paard. Wij zitten nu bijvoorbeeld in de ontwikkeling richting papierloos werken en daarnaast de overgang naar een ander apotheeksysteem.

“Span je maximaal in binnen de mogelijkheden”

 

Jij hebt bij Pharmalead gewerkt. Merk je verschil in je werk als apotheker, nu je op een vaste plek zit?

Uiteindelijk is het doel hetzelfde: goede zorg leveren. In welke apotheek je ook zit, werk ik altijd om zo goed mogelijk zorg te leveren binnen de mogelijkheden. Ik zeg ook vaak tegen mijn team: ‘span je maximaal in binnen de mogelijkheden, dan krijg je voor elkaar wat het beste is voor de patiënt’.

Wat is het verschil?

Ik zie deze baan in Warnsveld als een lange termijn project. Het verschil met Pharmalead is dat de druk hoger is, omdat je zo snel en goed mogelijk een klus moet klaren. Ik ben heel dankbaar voor de verschillende opdrachten die ik heb mogen doen. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd.

 Wat is jouw expertise?

Ik ben een generalist. Ik ben nergens de beste in. Mijn kracht is dat ik van veel dingen weet hoe het werkt. Ik ben meer van het proces, dan de farmaceutische diepgang. Harmonie en waardering binnen een team vind ik erg belangrijk. Dat krijg ik ook vaak te horen in de verschillende apotheken waar ik gewerkt heb ‘het was fijn en gezellig samenwerken met jou’. Als apotheker heb je een leidinggevende functie, dat maakt het soms wel lastig.

De juiste balans hierin zoeken dus?

Ja, die balans kan soms moeilijk zijn. Er moeten nu eenmaal beslissingen gemaakt worden en knopen doorgehakt. Dan kan het niet te gezellig zijn. Daar denk ik wel over na.

 Kun je gezellig zijn als goede leidinggevende?

Ja precies! Dat hangt ook af van je rol in de apotheek op dat moment. Als beherend apotheker is die rol anders dan wanneer je een tijdelijk opdracht hebt in een apotheek. Bovenaan staat voor mij wel dat je prettig met elkaar moet werken, want dan werk je samen en bereik je meer! Dan boek je als team resultaat.

Welk moment op je werk vergeet je nooit meer?

Ik heb in veel apotheken gewerkt. Daar heb ik veel meegemaakt. Daar kan ik wel een boek over schrijven! Wat ik zeker een moment vind, die ik nooit vergeet, is dat er laatst een patiënt aan de balie stond die het gesprek ongevraagd aan het opnemen was met zijn telefoon. Toen ik dat zag, was ik zo verbaasd!

Wat is voor jou een bijzonder moment in je carrière?

Een ontzettend leuke en leerzame tijd, was tijdens mijn opdracht in de apotheek in de Schilderswijk in Den Haag. Het was heel interessant om in zo’n multiculturele wijk te werken. Met zowel de patiënten als met het apotheekteam. De dingen waar ik daar tegenaan liep zijn zo anders dan ik gewend was. Cultuurverschillen en de taalbarrière zijn daar dagelijks aan de orde. Om dit samen met de andere zorgverleners aan te pakken en te verbeteren, is heel leuk! De samenwerking met de huisartsen was ook superfijn.

De taalbarrière kan dus soms een extra uitdaging zijn?

Door de taalbarrière is het erg moeilijk om de uitleg over geneesmiddelen goed over te brengen aan de patiënt. Ondanks dat er in dat apotheekteam veel verschillende talen gesproken werden. Om daar een goed praktijkvoorbeeld van te geven; een patiënt gebruikt verschillende soorten bloeddruk geneesmiddelen. Zijn combinatie tablet voor de bloeddruk was niet leverbaar. Wel konden we de tablet splitsen. Na een uitgebreide uitleg, nam de patiënt de tabletten mee naar huis. Een paar weken later kwam er een boos telefoontje van de huisarts, dat zijn bloeddruk compleet ontregeld was. Bleek deze patiënt de tabletten niet genomen te hebben. Hij had van een andere tablet zelf de dosering opgehoogd. Dit soort situaties zijn dus lastig en daarin speelt de taalbarrière een grote rol.

Hoe is dat afgelopen?

De huisarts heeft de medicatie van deze patiënt flink gesaneerd om van daaruit weer te gaan opbouwen. Dat bleek niet nodig, want na het saneren bleek de bloeddruk perfect. Dat was heel wonderlijk!

Wat is dan de beste zorg in deze situatie?

In dit geval is het de vraag of het splitsen van de combinatietablet wel het beste was voor deze patiënt. Achteraf is het antwoord op deze vraag heel duidelijk! Zorg op maat is zo belangrijk.

“Ik probeer binnen mijn mogelijkheden goede zorg te leveren”

 

Wat is je grootste ergernis?

Ik heb er moeite mee wanneer mijn verantwoordelijkheid als apotheker, mijn professionele autonomie overruled. Dat raakt mij en irriteert mij. Er moet duidelijk zijn wat je van elkaar verwacht en wanneer je tevreden bent over elkaar. Dat geldt voor de samenwerking met mijn team, maar ook voor de mensen waar ik voor werk. Afspraken nakomen vind ik belangrijk. Ik probeer binnen mijn mogelijkheden goede zorg te leveren. Wanneer er getrokken wordt aan mijn mogelijkheden, dan komt goede zorg in het geding. Dat vind ik erg vervelend.

Wanneer mensen geen vertrouwen in je hebben?

Ja, dat vind ik belangrijk. Laatst had ik een patiënt aan de balie. Hij wilde exact weten in welke wet bepaalde regels stonden. Dat vind ik echt te ver gaan. Vertrouwen zit er ook in, dat ik bepaalde rugdekking krijg van bovenaf. Zoals nu bij BENU, een fijne plek, daar voel ik dat. Ik krijg het vertrouwen om aan de slag te gaan in deze apotheek. Bijvoorbeeld om het digitaal werken te introduceren in deze apotheek.

Waar haal jij je inspiratie uit?

Ik heb geen farmaceutisch idool . Ik kom geregeld interessante mensen tegen of ik maak inspirerende situaties mee, waar ik dingen uithaal. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de KennisConnect training ‘Consultvoering’, die jullie laatst bij ons in de apotheek hebben gegeven. Daar heb ik echt hele mooie dingen uit opgepikt.

Wat maakt je gelukkig?

Lekker cliché wat ik nu ga zeggen. Mijn gezin, we zijn allemaal gezond en kunnen leuke dingen doen. Ik heb geen hoger doel, hoewel ik mezelf niet altijd op dezelfde plek als apotheker zie werken. Ik heb niet echt een grote droom, maar ik ben niet ambitie loos hoor!

“Het moet niet zo zijn dat je alleen maar aan het geven bent, want dan raak je uit balans”

 

Plezier maken?

Ja, met plezier naar mijn werk gaan en voldoening krijgen uit wat ik doe. Op het moment dat mijn werk veel energie kost, gaat het niet goed. Het is een balans tussen wat ik geef en wat ik krijg. Af en toe een beetje meer geven dan krijgen, dat is niet erg. Maar het moet niet zo zijn dat je alleen maar aan het geven bent, want dan raak je uit balans. Dan is het werkplezier weg. Dat werkt privé ook door. Dat hangt allemaal met elkaar samen.

Wat wil je de lezer meegeven?

Zorg ervoor dat je prettig met elkaar samenwerkt in een fijne sfeer. Op die manier kun je de beste zorg leveren. Daar sta ik voor! Wil jij ook met jouw apotheek en team aan de slag met de training ‘Consultvoering’? Of een van onze andere teamtrainingen? Bekijk deze dan snel. Wij denken graag met je mee voor de best passende training, aansluitend bij jouw wensen en behoeften.

Interview met expert Ralph de Backer
Interview met expert Ralph de Backer 815 816 KennisConnect
“Zorg leveren is voor mij dat mensen krijgen wat ze nodig hebben”

Ralph de Backer (36) maakt graag anderen beter. Dat is een belangrijke drijfveer voor hem. Hij is opgeleid tot openbaar apotheker en werkzaam als opleidingscoördinator bij de KNMP. Onlangs is hij gestart met zijn promotieonderzoek over grondslagen van het systemische gedachtegoed. Die interesse is gewekt tijdens zijn eigen burn-out. Zijn coach heeft hem destijds geleerd om naar het grote geheel te kijken; naar hoe werk en privé zich tot elkaar verhouden. Dat heeft hem enorm geholpen en gemotiveerd om zich hier verder in te verdiepen.   

Wie ben je?

Ik ben Ralph, dat is het kortste antwoord. Nu zitten daar heel veel lagen onder, een soort ui die je kan afpellen. Afhankelijk van de situatie heb je bij mij met een bepaald deel van die ui te maken. Ik heb allerlei rollen: ik ben vader, zoon, vriend, echtgenoot, werknemer. Daarnaast heb ik een diepere laag van gedachten, mijn overtuigingen. Die overtuigingen bevinden zich als het ware ‘onder water’ en komen niet altijd direct in deze rollen naar voren.

Als je de ui verder afpelt, wie zien we dan?

Dan kom je bij het wezenlijke van het zijn van iemand. Ik ben iemand die graag anderen beter maakt, dat is voor mij een hele belangrijke drijfveer. Die zorg voor een ander levert mezelf ook wat op; ik vind het leuk en ik groei daarvan. Ik ben van nature heel nieuwsgierig en vind het fantastisch om mezelf te blijven ontwikkelen. Ik stel mezelf regelmatig de vraag; wat levert het mij op als ik anderen mensen beter maak? Dat vind ik zo interessant.

Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

Ik vind het ontzettend leuk om met een groep mensen van gedachten te wisselen over persoonlijke ontwikkeling. Hoe ontwikkel je je? Wat kan ik je aanreiken en wat ga jij daar vervolgens zelf mee doen? In een soort loop komen, waarbij je iedere keer weer terugkomt bij jezelf. Zo blijft het balletje als het ware rollen en kom je verder. Dan gaat het stromen!

Is dat zowel privé als werk?

Zeker in mijn werk, maar ook privé. Ik vind het heel gaaf dat mijn middelste zoon soms het naadje van de kous wil weten. Dat vind ik zo mooi aan kinderen. Ze vragen automatisch door. Wat er dan op gang komt is zo mooi! Privé kan ik ook lekker oppervlakkig zijn hoor J

Wat is jouw expertise?

In mijn rol als openbaar apotheker vind ik het gebied van de geestelijke gezondheidszorg erg interessant. Dus wat gebeurt er met een bepaald molecuul als deze door de bloed-hersen-barrière gaat? Wat verandert er dan in iemands gedrag en beleving? Bedoeld en onbedoeld.

Er hangen veel stigma’s aan mensen die bekend zijn in de GGZ. Ik ben van mening dat je deze doelgroep mensen moet behandelen als mens, dus net als ‘iedere’ patiënt. Dat gebeurt helaas niet altijd. De menselijk maat bij deze doelgroep is enorm belangrijk. Ik vind het belangrijk dat ook deze mensen hulp krijgen die bij hen en hun behoeftes aansluit. Niet iedereen is gebaat bij hetzelfde.

Je bent werkzaam bij de KNMP als opleidingscoördinator, wat doe je precies?

Ik mag me daar bezighouden met de ontwikkeling van de ontwikkeling. Ik ben bezig met de vervolgopleiding voor een medisch specialisme, dat van openbaar apotheker. Dat voelt als een grote uitdaging én verantwoordelijkheid. Ik heb de luxepositie dat ik samen met mensen uit het veld mag uitzoeken hoe die opleiding eruit moet zien.

Welke ontwikkeling zien we in het veld ontstaan en hoe anticiperen we daarop? De opleiding moet aansluiten op de praktijk, het moet meegroeien met de huidige ontwikkelingen. Heel uitdagend! Daarnaast ben ik ook bezig met de ontwikkeling van de apothekers in opleiding en de opleiders die hen begeleiden. Ook houd ik me bezig met de docenten die betrokken zijn bij het centrale onderwijs en vaak ook een rol spelen bij toetsing. Zo ben ik betrokken bij de hele cirkel. Dat voelt bijna als ‘van mijn hobby mijn werk gemaakt’.

Kun je jouw rol als systemisch coach hier ook in kwijt?

Absoluut! Ik werk met apothekers. Die zijn ontzettend analytisch opgeleid en houden van details. Maar soms is het juist goed om ook naar het grotere geheel te kijken en de onderlinge verbondenheid binnen dit geheel. De beroepsgroep staat niet alleen op zichzelf, maar is afhankelijk van andere groepen en in ingebed in de maatschappij….. En dat is ook in mijn werk essentieel. Ik moet vooruitkijken, soms een aantal jaren vooruit. Waar wil de beroepsgroep naar toe en (hoe) sluit dat aan bij de visies van mensen die hier al iets over op papier hebben gezet? Ik moet daarbij de verbinding maken. Het systemisch gedachtegoed helpt me daar enorm bij!

Wat is het voordeel dat jij een situatie vanuit het systemisch gedachtegoed bekijkt?

Dat is best lastig uitleggen en kan misschien wat zweverig klinken. De essentie is dat je het grotere geheel ziet in plaats van alleen maar de details. Dat is wat ik iedereen gun!

Neem bijvoorbeeld een auto, daar kijken de meeste mensen heel systemisch naar. Als je systemisch naar een auto kijkt dan zie je de auto als een vervoersmiddel om van A naar B te gaan. Je bekijkt de auto ‘in z’n geheel’.  Je bekijkt niet het tandwieltje, zuigertje of elk ander component afzonderlijk om daar vervolgens de hele auto op te beoordelen.

In de ontwikkeling van geneesmiddelen beginnen we vaak andersom. Er wordt eerst gekeken op genetisch niveau. Naar mijn mening zou je de mens als geheel moeten bekijken en in haar context en daar de behandeling op baseren.

Jij hebt de opleiding tot systemisch coach gevolgd. Wat is de reden?

Tijdens mijn burn-out in 2017 ben ik bij een coach terecht gekomen. Zij heeft mij geleerd om naar het grote plaatje te kijken; naar hoe werk en privé zich tot elkaar verhouden. Dat heeft mij enorm geholpen. Ik heb geleerd dat werk niet alleen maar werk is, maar dat het verband houdt met de verschillende rollen die je als mens hebt. Zij raadde mij het boek ‘de fontein van Els van Stein’ aan, bij wijze van achtergrondinformatie. Alles wat ik las, kwam volkomen logisch op mij over. Ik wilde dat logische, verhelderende gevoel dat ik ervaarde ook anderen aan kunnen reiken.

In 2019 ben ik begonnen aan de opleiding systemisch coachen aan het Bert Hellinger Instituut. Dat was voor mij echt thuiskomen! Tijdens de opleiding heb ik vooral geleerd door te ervaren en te voelen. Ik heb me echt door de stroom mee laten meevoeren. Onderweg naar de kern van mijn identiteit. Dat heeft me zoveel gebracht. Na de opleiding ben ik meer boeken gaan lezen over het systemisch gedachtegoed. Toen is het een beetje doorgeslagen.

“Sta je jezelf toe iets niet te weten”

Welke les uit het systemisch gedachtegoed zou je apothekers mee willen geven?

Sta je jezelf toe iets niet te weten. Apothekers vinden over het algemeen dat ze alles moeten weten, overal een oplossing voor moeten hebben. Accepteer dat je gewoonweg niet alles kunt weten. Een ander punt wat ik aan wil snijden is het zorgen voor jezelf. Als zorgprofessionals geven we over het algemeen veel meer aan een ander dan aan onszelf.  We gaan voorbij onze eigen grenzen. Hoe zou het zijn als je kan geven vanuit je eigen plek? Want als jij op je plek staat en van daaruit geeft, dan kan het op veel meer plaatsen ontvangen worden.

Maar wat is dan je plek?

Dat is een hele goede vraag. Intuïtief voel je dat, maar in de waan van de dag gaan we daaraan voorbij. We staan niet graag stil bij dat oncomfortabele of vage rondom het ‘voelen’. Mijn tip: probeer hier eens bij stil te staan en vraag jezelf af ‘hé, wat gebeurt er nu?’ en zoek daarin de dialoog met mensen om je heen, waarbij je aangeeft dat je het ook niet helemaal weet. Dat helpt, biedt opening!

Kun je een voorbeeld noemen?

Jazeker. Zowel in werk als privé worden vaak onuitgesproken verantwoordelijkheden bij je neergelegd, waarvan je aanneemt dat het eenmaal zo is. Als je dit toetst, dan kan het best vaak nog kloppen ook. Maar accepteer je die verantwoordelijkheden dan ook? Ik heb als interim apotheker gewerkt waar mijn opdrachtgever mij verantwoordelijkheden toebedeelde die ik anders voelde. Ik voelde dit niet zo, ik voelde heel duidelijk waar mijn verantwoordelijkheid lag, waar ik ‘ja’ tegen kon zeggen en waartegen niet. De verantwoordelijkheid die hij mij toebedeelde kon ik er niet bij hebben, dat zou het ten koste van het andere gaan. Ik heb mijn opdrachtgever destijds laten weten; ‘als je me vraagt of ik hiervoor verantwoordelijkheid kan nemen, is het antwoord nee’.

Zo, dat is krachtig!

Ja, dat klopt, maar ik kon mijn antwoord beargumenteren en dat helpt voor mij: het was zo dicht bij mijzelf. Ik kan de volle verantwoordelijkheid nemen voor mijn antwoord. Een gevolg zou kunnen zijn dat de opdrachtgever en ik uit elkaar gaan. Dat is een risico. Vooraf heb ik besloten dat ik dat risico accepteer. Daar moet je rekening mee houden. Accepteer dat het antwoord ook nee kan zijn. Dat zeg ik ook regelmatig tegen mijn kinderen.

Gaf het jou verlichting? Was het een opluchting?

Ja zeker! Door te zeggen ‘nu ik weet wat je van mij vraagt, kan ik ook zeggen dat ik dat niet kan geven.’ Dat heeft mij veel energie oplevert en dat doet het in andere situaties nog steeds. Ook als je wel ‘ja’ kunt zeggen, trouwens.

Het dragen van een verantwoordelijkheid die niet van jou is, kost je heel veel energie. En of dat nu werkelijk zo is of dat jij dat zo voelt, dat maakt niet uit. Verantwoordelijkheid waar je volledig ja tegen kan zeggen, oftewel die je vol kan nemen, dat levert je energie op.

Ik kan me voorstellen dat mensen het systemisch gedachtegoed wat zweverig vinden.

Dit voorbeeld maakt het systemisch denken heel praktisch. Niet zo ongrijpbaar of zweverig.

Ik heb systemisch eigenlijk nooit als zweverig gezien. Ik vind het vooral heel menselijk. De Fontein, het boek van Els van Steijn, is een hele mooie metafoor om het systemisch denken uit te leggen.

Je gaat promoveren op het gebied van systemisch.

Ik ga op zoek naar de ‘basis’ om het in ieder geval voor mezelf wat minder zweverig te maken. En dan bedoel ik de uitleg. Daarbij heb ik de steun van mijn promotor (Sarah Durston) en co-promotor (Salome Scholtens) die ook die behoefte aan onderbouwing delen. Aanvankelijk wilde ik alleen een boek schrijven en was het een collega die me op het idee bracht van een promotie. Ik zag allerlei bezwaren en werd toch gestimuleerd de stoute schoenen aan te trekken. Nu ben ik natuurlijk blij dat ik dit heb gedaan.

Wat is dan het doel van je promotie?

Als je accepteert dat het systemische er is dan zou het helpend zijn om te kijken waar het op gebaseerd is. Wat was er voordat de systeemtheorie werd opgeschreven? Het idee is namelijk al heel oud. De eerste systemisch elementen zouden al door Herakleitos zijn opgemerkt. Ook Plato en Aristoteles bewogen zich al in die richting. Herakleitos’ uitspraak ‘alles stroomt’ klopt systemisch, want één van de dingen in het systemisch gedachtengoed is dat alles in beweging is.

Wie of wat is voor jou een inspiratiebron?

Ik heb er heel veel! Mensen om mij heen, zoals mijn kinderen bijvoorbeeld. Ik doe heel veel mensen tekort, wanneer ik er slechts een aantal zou noemen. Voor mijn promotie ben ik dan ook alvast begonnen met het dankwoord, omdat ik bang ben dat ik anders mensen vergeet.

Ik haal heel veel inspiratie uit muziek. Muziek kan mij tot in mijn kern raken.

Wat leuk dat je muziek noemt als inspiratiebron!

De band Muse vind ik heel inspirerend, daar heb ik al heel wat concerten van bezocht. Ik ben zelf opgegroeid met klassieke muziek. Pas toen ik zelf een radio had, leerde ik de popmuziek kennen. Het leuke is dat Muse hun inspiratie deels haalt uit klassieke werken. Ik haal ook veel inspiratie uit de werken van Iris Hond, pianiste. Zij heeft veel klassieke concerten gespeeld en componeert ook zelf.  Hoe zij muziek een eigen verhaal laat vertellen is heel bijzonder. Ook sopraan Katherine Jenkins vind ik prachtig. Zij weet echt de juiste snaar te raken. Echt muziek waar ik tijdens het werken aan bijvoorbeeld mijn proefschrift heel goed in de flow kom.

Wat is je grootste droom?

Eigenlijk is dat heel klein. Dat mijn kinderen gelukkig opgroeien en een gelukkig leven kunnen leiden.

Erken wat er is, dat maakt de wereld en jezelf een stuk mooier’

Wat wil je de lezer meegeven?

De moeilijkste opgave en tegelijktijdig het grootste cadeau: ‘om werkelijk te erkennen wat er is.’ Dat is niet beslist niet makkelijk, maar als je dat lukt maakt het je beleving van de wereld en van jezelf een stuk mooier.

Ralph geeft samen met Marlies de Masterclass systemisch werken in de zorg voor (ziekenhuis)apothekers. Aan de slag met werk- privé balans, patronen en jezelf. Een masterclass van 3 dagen met 21 accreditatiepunten. De start is op 25 november. Kijk hier voor meer informatie.

Interview met expert Sharon Schouten
Interview met expert Sharon Schouten 850 850 Rianne Schrijver
‘Er is een vuur in mij gaan branden tijdens mijn promotie:
‘dit is wat iedereen moet weten’

 Sharon Schouten (54) is een doorzetter, een vrouw met een missie. In de loop van de jaren heeft ze zichzelf steeds beter leren kennen en dit gunt ze anderen ook. Sharon is opgeleid als apotheker, heeft promotieonderzoek gedaan naar de rol van motivatie van apothekers bij nascholing en runt nu haar eigen bedrijf MZG (Motiverende Zelfprofessionalisering in de Gezondheidszorg) Zelfprofessionalisering omvat eigenlijk precies wat ze doet en waar ze voor staat.  

Wie ben je?

Dat is een hele ingewikkelde vraag! Ik ben nog aan het ontdekken wie ik ben. Wat ik merk is dat ik meer ben dan dat ik in eerste instantie dacht. Dit is een continu proces dat wordt beïnvloed door (levens)ervaring. Ik vraag mijzelf continu af wat bij mij past en wat ik wil. Niet zo simpel om te beantwoorden dus deze vraag, maar ik kom er steeds meer achter wie ik ben. Eigenlijk besta ik uit veel verschillende ‘stukjes’.

Hoe bedoel je dat?

Ik heb pasgeleden een workshop Voice Dialogue gevolgd. Deze theorie gaat ervan uit dat elk mens uit verschillende deelpersoonlijkheden bestaat. Wat ik bij mezelf merk is dat een aantal van mijn deelpersoonlijkheden de afgelopen 50 jaar heel sterk aanwezig waren en andere (minder dominante) deelpersoonlijkheden daardoor onderdrukt werden. Die probeer ik nu  bewust meer stem te geven en naar voren te laten komen.. Daardoor kom ik meer in balans. Kortom, ik ben nog steeds aan het ontdekken wie ik (nog meer) ben.

Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

Het stimuleren van de intrinsieke motivatie en daardoor de autonomie bij zorgprofessionals. Dit vuur is in mij gaan branden tijdens mijn promotie. Toen dacht ik ‘ja, dit is wat iedereen moet weten’. Iedereen moet weten dat intrinsieke motivatie te beïnvloeden is, het is niet een gegeven dat in beton gegoten is. Tijdens mijn promotie heb ik ontdekt dat er een manier is om zorgprofessionals hun energie terug te laten vinden, hun welzijn te vergroten en zich weer vitaal te laten voelen.

Herkenbaar, hoe breng jij dat over?

Ik doe dit op 3 niveaus. Als eerste op beleidsniveau. Bij brancheorganisaties zoals de KNMP denk ik mee over het systeem (wet- en regelgeving, ontwerp) van nascholen. Het tweede niveau is schakelen met de nascholingsaanbieders en het ontwerpen van mijn eigen leer-en ontwikkeltrajecten. De meeste nascholingsaanbieders kunnen advies gebruiken voor de ontwikkeling van motiverende nascholing. En als laatste, maar meest belangrijke: op het niveau van de zorgprofessionals. Het is belangrijk dat zorgprofessionals zich bewust zijn van wat stimulerend onderwijs voor ze kan doen. Ik merk dat zorgprofessionals gewend raken aan een extrinsiek gedreven systeem. Een systeem waar je punten moet halen, waar een expert voor de klas staat die informatie zendt, terwijl zij achteroverleunen. Zorgprofessionals hebben recht op het ervaren van scholing-op-maat, dat rekening houdt met hun individuele behoeften.

En privé?

Privé ga ik harder lopen voor mijn gezin. Ik ben echt een gezinsmens. Ik heb altijd geprobeerd mijn werk te combineren met mijn gezin. Ook al ben ik heel ambitieus, mijn gezin is het allerbelangrijkst. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen ouders hebben die er voor ze zijn en tegelijkertijd proberen veel plezier uit hun werk te halen. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn ouders hebben ons uit Suriname meegenomen na de decembermoorden om ervoor te zorgen dat we verder komen. Tot op de dag van vandaag heb ik er ‘last’ van dat ik steeds verder en meer wil. Gelukkig ben ik me hier bewust van.

Hoe ben je tot het onderwerp van je promotie gekomen?

De aanleiding is geweest tijdens mijn directeurschap bij PAOFarmacie. De manier van nascholing was heel klassiek met een expert voor de groep. Ik vroeg mij toen (terecht) af of deze manier van nascholing ‘organiseren’ wel het effect had in de praktijk dat we zo graag voor ogen hadden: nl. een betere patiëntenzorg. Op deze vraag kreeg ik geen antwoord. Ik ben toen de (internationale) literatuur ingedoken naar studies over postacademisch onderwijs in de gezondheidszorg. Bij de verpleegkundigen en artsen is hier meer over bekend, maar bij farmacie nog bijna helemaal niets. Gaandeweg de literatuurstudie stuitte ik op de Self-Determination Theory van Ryan en Deci. Toen dacht ik ‘dit is het!’ Het begint bij de motivatie van zorgprofessionals om de nascholing effectief te laten zijn. Deze theorie gaf mij mogelijkheden om inzicht te krijgen in hoe het gesteld is met de motivatie van apothekers voor nascholing en hoe ik die dan zou kunnen stimuleren richting intrinsieke motivatie.

Wat is jouw ideaalbeeld als het gaat om nascholing?

Mijn droom is dat we nascholing zonder punten gaan organiseren. Natuurlijk wel met accreditatie, want dat geeft een bepaald kwaliteitskeurmerk. Dat mensen echt naar de scholing komen om iets te leren en zich willen ontwikkelen. Dat ze zelf kunnen bepalen wanneer ze scholing doen en welke scholing. Dat ze zelf in staat zijn dat als er een ‘gap’ te vullen is in hun leren en ontwikkelen dat ze zich vastbijten in zo’n onderwerp en zich daarin verdiepen of dat ze de keuze maken om aan zichzelf te werken als ze merken dat hun gedrag in bepaalde situaties niet effectief is. Met andere woorden dat ze in staat zijn tot zelfprofessionalisering! Dat zou mijn ideaalbeeld zijn.

Wat is jouw expertise?

Mijn expertise is de motivatie van zorgprofessionals bij nascholing. Het thema waar ik op gepromoveerd ben. Met deze expertise in het achterhoofd ben ik nu allerlei training en scholing aan het ontwikkelen waarin de motivatie de rode draad is voor het stimuleren van zelfprofessionalisering van zorgprofessionals.

Wat is je grootste ergernis?

Ik vind het moeilijk als mensen zich fijn lijken te voelen in een slachtoffer rol. Ik ben opgegroeid met ‘wees flink en doe je best’, daardoor zet ik altijd de schouders eronder. Soms ook ten koste van mezelf. Dat maakt dat ik het moeilijk vind dat andere mensen dat niet doen. Maar ja, irritatie is ook informatie. Mijn ergernis zegt dus ook iets over mezelf. Ik word heel blij van mensen die open staan voor nieuwe inzichten. En ik mag nog meer leren hoe ik mensen kan benaderen die niet overal voor open staan, zodat mijn ergernis niet te veel naar boven komt.

Wat vind jij belangrijk in je werk?

Vrijheid en autonomie. Dat hoort ook echt bij intrinsieke motivatie vind ik. Autonomie vooral in relatie met mijn klanten. In gesprek gaan om te inventariseren en af te stemmen, zodat ik vanuit mijn expertise en autonomie een voorstel kan doen. En de vrijheid om zelf te beslissen aan welk project ik meedoe. Dat vind ik erg fijn.

Wie is voor jou een inspiratiebron?

Mijn rolmodel is mijn moeder. Ik heb enorm veel bewondering voor haar hoe zij 7 kinderen heeft opgevoed. Mijn moeder leefde op 2 continenten, nadat ze ons naar Nederland hadden gebracht na de decembermoorden in Suriname. Mijn moeder vloog op en neer tussen Florida, waar mijn vader woonde, en Nederland. Ondanks dat mijn moeder veel reisde had ik echt het gevoel dat ze er voor me was. En hoe onrustig ook, mijn jeugd is toch wel stabiel te noemen. Ik was de 6de in de rij. Dat heeft me onbewust en nu bewust een drive gegeven om erbovenuit te willen komen. Ik wil een stem hebben.

En professioneel?

Professioneel gezien heb ik niet 1 rolmodel. Wat ik wel doe is me graag laten inspireren door allerlei professionals uit het veld. Wanneer iets mij inspireert, dan neem ik dat mee in mijn eigen werk.  Ik raak geïnspireerd door veel dingen om mij heen. Neem bijvoorbeeld de oprichters van de TA (transactionele analyse) academie. Zij heeft het voor elkaar gekregen om zich aan te sluiten bij het internationale netwerk van de TA. Nu hebben ze na 10 jaar een eigen fysieke academie in Zeist, waar trainingen worden gegeven. Wauw, dat vind ik zo gaaf.

Wat is je grootste droom?

Naast mijn eerder genoemde professionele droom is het mijn allergrootste droom dat ik ook rust vind. Want de keerzijde van alles willen, is dat ik weinig rust ken. Dat ik niet altijd kan genieten van het moment en van wat ik heb bereikt. Ik probeer dat wel steeds meer heel bewust te doen. Dat is moeilijk met zoveel dromen 🙂 Het heeft alles te maken met in balans zijn. Uiteindelijk is het fijn om dingen te bereiken, maar ook om te kunnen genieten van de dingen die ik al bereikt heb.

Wat wil je de lezer meegeven?

Dat is de belangrijkste les die ik ook zelf geleerd heb: laat je gevoel toe! Uit je hoofd en in je gevoel. Ook ik ben heel rationeel, maar heb de laatste jaren geleerd om ook terug te gaan naar mijn gevoel. Juist de combinatie van je harten je hoofd is heel belangrijk! Ook in het onderwijs, van basis tot postacademisch, zouden we meer aandacht hieraan moeten geven. Met alle bewegingen en initiatieven die er ontstaan op het gebied van reflectie, waardoor je je bewust wordt van óók die gevoelens die een rol spelen bij je automatische gedrag krijgen we daar meer zicht op. Hierdoor kunnen we dat verder ontwikkelen en ook naar de dialoog van ons hart en hoofd leren luisteren.

Nieuwsgierig naar Sharon, bekijk dan ook eens haar website zelfprofessionalisering.nl

 

Wij gebruiken cookies om het surfgedrag op de website te analyseren.